Ik wilde een stukje schrijven over mijn neef Karel Spitsbaard, die even geleden een boek heeft geschreven “Oma’s die katten eten”. Zie ook https://www.papendrecht.net
Maar ik moet er nog even doorheen bladeren, want ik ben de helft alweer vergeten, door het gedeelte fictie. Ik wil het ook juist hebben. En ik wilde het gebruiken als start voor mijn verhalen van vroeger. Beginnetje: Mijn liefste oma, zat ook in het spectrum, die dit natuurlijk door gegeven heeft aan haar 4 kinderen, Jan, Theo, Thea en Riek. Allemaal hele sterke persoonlijkheden die zo hard botste met elkaar, dat wil je niet weten. Met eigen meningen, theorettes en alle ellende wat daar vanuit kwam. Want toegeven was geen optie voor hun. Oké, maar dit even terzijde, dus dat ga ik even doen, door het boek bladeren en dan ga ik er laten verder over schrijven, voordat je het weet heb ik al heel veel, en teveel opgeschreven.
Het gaat goed. Het gaat me nog wel te langzaam; ik wil graag dingen die nog niet kunnen. Maar voor de rest ben ik heerlijk relaxed. Dat komt ook door de medicijnen die ik nu slik: een pilletje om mijn hart rustig te laten kloppen, bloeddrukverlagers, bloedverdunners, maagbeschermers, cholesterolverlagers, en zo meer. Ik kan me zelf niet eens druk maken; alles wordt geregeld door de medicijnen. Erg fijn. (lol)
Dus ik ben blij met mijn site, waar ik alles op kan doen wat ik wil. Autisme blijft natuurlijk een heet hangijzer, omdat dit invloed blijft houden op mijn doen en laten.
Deze legging heb ik uitgevonden om jou beter te leren omgaan met de tarotkaarten en om je te laten zien hoe je de verbindingen tussen de kaarten kunt herkennen.
Dit is eenvoudig, omdat de posities simpel zijn. Met de juiste kaartposities kun je deze legging ook gebruiken wanneer je alleen de grote arcana, de kleine arcana of de hofkaarten neerlegt.
Oefening baart kunst: dus eerst normaal, en daarna de kunstjes. (Volgens mij lijd ik aan een denktourrit.)
Er was eens, diep verscholen in een golvend woud waar het groen in duizend tinten met elkaar fluisterde, een klein maar bijzonder wezen dat InkiePinkie heette. InkiePinkie was een vliegend sprookjesfiguur, niet groter dan een dennenappel, met doorschijnende vleugels die glansden alsof ze van ochtenddauw waren gemaakt. Wanneer hij door het bos zweefde, leek het alsof de lucht zelf even moest glimlachen.
Op een zachte middag, toen het zonlicht als gouden linten tussen de bladeren viel, vloog InkiePinkie laag over de bosgrond. Hij hield ervan om dicht bij het mos te blijven, want daar hoorde hij de verhalen van de aarde. Plotseling zag hij iets ongewoons tussen het groen: rechthoekige vormen, half bedekt door varens en klimop, alsof het bos ze voorzichtig had willen verbergen. Lees verder →
Mijn nieuwe brillen gisteren opgehaald en het leuke is dat ik niet meer weet wat de leesbril is en welke de gewone, ze lijken op elkaar, op de foto’s dan, in het echt weet ik het wel.
Gewone bril?
Leesbril? Grotere oogjes?
Het zal ook zo kunnen dat allebei de foto’s 1 en dezelfde bril zijn. (lol) Hahaha, errug!
En het is 1 en dezelfde bril! DUH! Morgen weer een kans!