Ik wilde een stukje schrijven over mijn neef Karel Spitsbaard, die even geleden een boek heeft geschreven “Oma’s die katten eten”. Zie ook https://www.papendrecht.net
Maar ik moet er nog even doorheen bladeren, want ik ben de helft alweer vergeten, door het gedeelte fictie. Ik wil het ook juist hebben. En ik wilde het gebruiken als start voor mijn verhalen van vroeger. Beginnetje: Mijn liefste oma, zat ook in het spectrum, die dit natuurlijk door gegeven heeft aan haar 4 kinderen, Jan, Theo, Thea en Riek. Allemaal hele sterke persoonlijkheden die zo hard botste met elkaar, dat wil je niet weten. Met eigen meningen, theorettes en alle ellende wat daar vanuit kwam. Want toegeven was geen optie voor hun. Oké, maar dit even terzijde, dus dat ga ik even doen, door het boek bladeren en dan ga ik er laten verder over schrijven, voordat je het weet heb ik al heel veel, en teveel opgeschreven.
Maar ik ga de was uit de droger halen en er een nieuwe instoppen en dan naar bed.