Mijn neef Karel Spitsbaard heeft een tijdje terug een boek geschreven, 1 “Oma’s die katten eten”. Zie ook https://www.papendrecht.net
Uit nieuwsgierigheid en voor dat geld kun je het altijd kopen, maar verwacht er niet te veel van.
Het boek is duidelijk in eigen beheer uitgegeven.
Boek Bol.com 10.99
Ik had het fijn gevonden als er meer trots was getoond, in plaats van de nadruk op slechte eigenschappen en oordelen over mensen.
bv Stel je voor dat je zeven kinderen hebt, van puber tot baby, tegen je zin. Je houdt van ze, natuurlijk, maar je maakt je voortdurend zorgen. Je wilt alles goed doen en in het begin probeer je dat ook. Maar er komt een moment dat het niet meer gaat: te veel was, te veel rommel om op te ruimen. Elke dag dat gejengel:
“Waar is dit?”, “Heb je dat gedaan?”, “Maaa! Waar is mijn T-shirt? Heb je die gewassen?” Je kent het wel. … Maar goed, ik sluit hierbij dit boek. Punt. Komma. Uitroepteken.
1. Karel groeit op in een groot en arm gezin, waarbij fraude welig tiert en waarbij opvoeding en zorg op gespannen voet staan met overleven in een wereld die niet van iedereen is. Overleven in een omgeving, waar alcohol, geweld en drugs heersen, is niet gemakkelijk voor Karel. Naarmate de jaren verstrijken neemt hij het heft in handen en probeert hij zich los te weken uit een wereld die leidt naar armoede, criminaliteit of zelfs de dood. Karel weet dat hij andere keuzes moet maken om te overleven.
De overleden personages vertellen hun dramatische levensverhalen, waarbij duidelijk wordt dat een leven zonder lijden, armoede en verdriet niet voor iedereen maakbaar is en dat armoede, geweld en verslavingen vaak van generatie op generatie overgaan.
Oma’s die katten eten is de debuutroman van Carolus Spitsbaard. Hij weet met onconventioneel taalgebruik en onwaarschijnlijke gebeurtenissen van evenzo onwaarschijnlijke personen de lezer te boeien. Het bittere leven wordt door cynisme en humor met een rauw randje bekritiseerd. Als je leven niet over rozen gaat, kun je dan toch een rooskleurig leven creëren?