Had weinig geslapen door de spanning, maar goed, oké, kan. Genoeg energie om toch te gaan.
Om 10:30 zou ik erdoorheen gaan. Arjen vroeg of hij mee moest gaan of hier moest wachten. Ik zei: blijf maar even wachten, het zal wel een half uurtje duren.
Twee verplegers, hele aardige mannen. Alles werd goed uitgelegd: wat er gedaan werd en hoe ze het gingen doen. Prima.
Ik ging liggen. Hier een kussentje, daar een kussentje. “Lig je lekker? Niet te veel bewegen hè.” Oké, zei ik.
Infuus erin, want daar kwam het contrastmiddel in. Bloeddrukband om en gaan.
Ik gleed een stukje de buis in en ik hoorde de verpleger nog zeggen dat ik zo een spuitje met Adenosine/Regadenoson (stressmiddel) zou krijgen. Dit medicijn zorgt ervoor dat je hart reageert alsof je aan het sporten bent, wat nodig is om zuurstofgebrek in de hartspier op te sporen. Het kan kortdurende bijwerkingen geven, zoals een warm gevoel in het hoofd, pijn op de borst, hoofdpijn of kortademigheid, die snel verdwijnen na het stoppen van het infuus.
Ik zei heel lafjes: oké. Ik kreeg nog een soort grote plak om mijn borst gebonden en toen gleed ik de buis in. Ik begon al te reageren: mijn voeten gingen zwabberen en ik voelde het bloed uit mijn gezicht trekken. Ik wist even niet waar ik het zoeken moest. En ik dacht: dan moet ik daar bovenop ook nog eens dat stressmiddel krijgen.
Ik zei: dit gaat ’m niet worden. Ik wilde alles van me af gooien, het infuus uit mijn arm trekken en wegvluchten. Ik raakte dus helemaal in paniek.
Gelukkig begrepen ze het allemaal en ik was ook niet de enige die daar last van had.
Balen natuurlijk, maar het is zoals het is. Nu afwachten wat de oplossing is.