Oven op 230 graden voor de pizza. PING, de oven is warm genoeg.
Ik doe de deur open om de pizza erin te schuiven en stoot tegen iets.
Arjen roept: “Wacht even, er zit wat in!”
Op het moment dat alles tegelijk gebeurt, trek ik de pizza terug, ga half door mijn knieën en leun een beetje naar achteren om in de oven te kunnen kijken (lage oven).
En wat zie ik? Mijn plastic koekjestrommel, vol met pasta, lekker staan druppen. Smelten dus.
Ik zet de pizza neer, trek de trommel uit de oven, koud water erover — idem voor het rooster.
Had ik dus pasta uit de vriezer in de oven gezet om te ontdooien voor de volgende dag (doe ik wel eens vaker)… helemaal vergeten.
DUH. 😅