Het klokje van haar polshorloge heb ik nog steeds; helaas is het bandje door de jaren heen vergaan. En alles op de foto fascineert me weer: de petroleumkachel die ’s winters op mijn kamer stond. Die schoentjes van ons allebei, vooral die van mijn moeder met dat hele kleine hakje, en dan de broek met bloemen—geweldig. Waar we op zitten weet ik ook nog: een soort plastic stoel met een zitkussen, waar mijn moeder van alles onder en tussen stopte. Leesbladen, zelfs kleingeld, en ook andere soorten rommel die uit je zak kunnen vallen.
En shag, met of zonder verpakking—je ziet het niet, maar mijn moeder rookte als een schoorsteen, de ene na de andere. Kaptein Grant heette wat ze rookte, of op z’n Engels Captain Grand. Even een plaatje opgezocht en het was allebei half goed.
Wat een tijd. Wel de gelukkigste tijd. Dit was de tijd voordat we gingen verhuizen naar de Stuwstraat. Toen begon alle ellende, maar daar ga ik nog wel over schrijven. Dit helpt om even op te warmen door het terug te lezen.
Dus zo, lieve groet.