Warrige nacht achter de rug. Heb ik nu geslapen of niet? Het voelt alsof ik elk uur het bed uit moest.
Het is nu drie weken geleden dat het hartinfarct me is overkomen. Ik ben nog lang niet de oude.
Het gaat goed, maar ik heb zoveel vragen, en krijg daar maar minimale antwoorden op.
Naar de revalidatieverpleegkundige geweest. Tjonge, tjonge … tref ik weer iemand die alles wel weet, recht uit het boekje.
Het enige waar ik wijzer van werd – tot vervelens toe herhaald – was: “Wat je hebt, is normaal” en “je moet bewegen”.
Een echt gesprek was onmogelijk. Het voortdurende “ja, maar” werd behoorlijk vervelend van de revalidatieverpleegkundige, dus op een gegeven moment hield ik maar mijn mond.
Arjen vroeg op een gegeven moment: “Heb je je teruggetrokken?”
Ik zei: “Yup. Ik heb niets meer te zeggen of te vragen. Ik ben klaar.”