Dan wil ik van alles doen, maar dat gaat nog niet. Het duurt wel een half jaar tot een jaar voordat je weer de oude bent. Mentaal is het ook een proces. Nooit geweten en nooit kunnen bedenken dat het je mentaal zoveel doet. Want het idee en de gedachten om er ineens niet meer te zijn, is een rare gewaarwording.
Ik wil nu mijn sporen opruimen. Ik wil alles wat ik nog heb concreter maken, en dat betekent veel opruimen, weggooien en vooral uitzoeken. En waar ik het wel moeilijk mee heb, is afscheid nemen van alle ideeën en dingen die ik nog wilde doen. Zoals cassettebandjes omzetten naar mp3’tjes, dia’s digitaliseren. En dan alle knutsels, bijvoorbeeld diamond painting, armbandjes maken van gekleurde elastiekjes, tekenen, etc. Maar ook de kraan vervangen, verven en schilderen, en dan de tuin… en zo verder.
Ik heb gelukkig de gave om alles los te kunnen laten door acceptatie en het besef dat ik nog wel de tijd heb om al deze dingen nog te doen. En zo niet, is het ook goed. Ik maak me niet meer druk, en dat is het fijnste wat ik van de hele situatie heb overgehouden. Don’t Worry, Be Happy – lieve groet, Eddie.
ps en wat een ander denk geef ik al helemaal niet meer om,
in steken, overslaan, doorhalen en af laten glijden! Hahahaha.