Gisteren een CT-scan gehad waarbij ze je eerst inspuiten met een soort vloeistof waardoor het voelt alsof je een enorme inspanning levert. (Contrastvloeistof?)
Na drie kwartier mocht ik dan daadwerkelijk onder de CT-scan.
Fijn liggen met de armpjes omhoog en dan 15 minuten stil blijven liggen. Voor mij echt een hele opgave!
Ik ben van het hele gebeuren helemaal van slag geweest, zakte bij wijze van spreken volledig in elkaar.
Ik had nergens zin meer in en wilde alleen maar in bed liggen. Op een gegeven moment heb ik nog eten gemaakt terwijl manlief nog thuis moest komen, maar daarna ben ik meteen naar bed gegaan. Ik ben er vandaag pas net weer uit, rond 15:00 uur. Arjen moest me gisteravond zelfs wakker maken met een broodje muisjes omdat mijn suiker te laag was.
Een vriendin zou langskomen, maar die heb ik moeten afzeggen omdat ik wakker werd in het zweet en even helemaal de weg kwijt was.
Wat een ellende toch… (zelfmedelijden 😉) Maar goed, het nu weer een beetje normaal.
Lieve groet.
Het was spannend, maar je hebt het gister heel goed gedaan.