Het klokje van haar polshorloge heb ik nog steeds; helaas is het bandje door de jaren heen vergaan. En alles op de foto fascineert me weer: de petroleumkachel die ’s winters op mijn kamer stond. Die schoentjes van ons allebei, vooral die van mijn moeder met dat hele kleine hakje, en dan de broek met bloemen—geweldig. Waar we op zitten weet ik ook nog: een soort plastic stoel met een zitkussen, waar mijn moeder van alles onder en tussen stopte. Leesbladen, zelfs kleingeld, en ook andere soorten rommel die uit je zak kunnen vallen. Lees verder →