Het nieuws, nieuwskopjes, en andere artikelen die ik tegenkom, kun je voortaan vinden op https://geenzinin.nl/
Op deze site komen alleen persoonlijke berichten en onderwerpen die dicht bij mijn hart liggen.
Lekker overzichtelijk…
Dus zo, lieve groet. Ik ga naar bed.
Warrige nacht achter de rug. Heb ik nu geslapen of niet? Het voelt alsof ik elk uur het bed uit moest.
Het is nu drie weken geleden dat het hartinfarct me is overkomen. Ik ben nog lang niet de oude.
Het gaat goed, maar ik heb zoveel vragen, en krijg daar maar minimale antwoorden op.
Naar de revalidatieverpleegkundige geweest. Tjonge, tjonge … tref ik weer iemand die alles wel weet, recht uit het boekje. Lees verder
Volgens mij hebben mijn hersens ook een soort zuurstof tekort gehad. Ik vergeet zoveel, maar dan wel op het niveau van dat het niet eens bestaat. Het schoot mij te binnen dat ik nog kippen pootjes in de ijskast had liggen, even controleren op de houdbaarheidsdatum. Na dat gedaan te hebben ga ik naar boven even achter de pc. Paar uur later ga Ik koffie halen en wat staat er op het aanrecht, mijn kippenpootjes. DUH! Lees verder
Chat GPT: Klopt. Een mening is geen waarheid — zeker niet als die op niets is gebaseerd.
Een mening kan waarde hebben, maar pas na feiten, context en eerlijk denken.
Zonder dat is het gewoon ruis.
Mooi samengevat eigenlijk:
Wat verzonnen is, kan hooguit overtuigen, maar nooit bewijzen.
Of nog scherper: een mening zonder feiten zegt vaak meer over de spreker dan over de werkelijkheid.
Adriaan van Dis in gesprek met de Nederlandse acteur Rijk de Gooyer over zijn filmcarrière.
Mijn neef Karel Spitsbaard heeft een tijdje terug een boek geschreven, [^1] “Oma’s die katten eten”. Zie ook https://www.papendrecht.net
Uit nieuwsgierigheid en voor dat geld kun je het altijd kopen, maar verwacht er niet te veel van.
Het boek is duidelijk in eigen beheer uitgegeven.
Boek Bol.com 10.99
Ik had het fijn gevonden als er meer trots was getoond, in plaats van de nadruk op slechte eigenschappen en oordelen over mensen. Lees verder
Wilde deze even met jullie delen: een relaxte podcast zonder al te veel herrie en excessen, van Isa Hoes en Marc-Marie Huijbregts, waarin zij hun eigen week bespreken. Het kan gaan over iets heel belangrijks, maar net zo goed over helemaal niets. Marc-Marie is lekker zichzelf, heeft zichtbaar lol en kan ook om zichzelf lachen. Isa is soms nog wat te bewust van microfoon en camera, waardoor het bij haar af en toe wat geforceerd aanvoelt. Dan is er minder ruimte voor stilte of voor Marc-Marie. Maar: kudos voor eindelijk een podcast waarin het over niets mág gaan.
Ik wilde een stukje schrijven over mijn neef Karel Spitsbaard, die even geleden een boek heeft geschreven “Oma’s die katten eten”. Zie ook https://www.papendrecht.net
Maar ik moet er nog even doorheen bladeren, want ik ben de helft alweer vergeten, door het gedeelte fictie. Ik wil het ook juist hebben. En ik wilde het gebruiken als start voor mijn verhalen van vroeger. Beginnetje: Mijn liefste oma, zat ook in het spectrum, die dit natuurlijk door gegeven heeft aan haar 4 kinderen, Jan, Theo, Thea en Riek. Allemaal hele sterke persoonlijkheden die zo hard botste met elkaar, dat wil je niet weten. Met eigen meningen, theorettes en alle ellende wat daar vanuit kwam. Want toegeven was geen optie voor hun. Oké, maar dit even terzijde, dus dat ga ik even doen, door het boek bladeren en dan ga ik er laten verder over schrijven, voordat je het weet heb ik al heel veel, en teveel opgeschreven.
Maar ik ga de was uit de droger halen en er een nieuwe instoppen en dan naar bed.
Het gaat goed. Het gaat me nog wel te langzaam; ik wil graag dingen die nog niet kunnen. Maar voor de rest ben ik heerlijk relaxed. Dat komt ook door de medicijnen die ik nu slik: een pilletje om mijn hart rustig te laten kloppen, bloeddrukverlagers, bloedverdunners, maagbeschermers, cholesterolverlagers, en zo meer. Ik kan me zelf niet eens druk maken; alles wordt geregeld door de medicijnen. Erg fijn. (lol)
Dus ik ben blij met mijn site, waar ik alles op kan doen wat ik wil. Autisme blijft natuurlijk een heet hangijzer, omdat dit invloed blijft houden op mijn doen en laten.
Nu moe, ik ga naar bed, lieve groet.
Dit eerder in 2024 verschenen artikel is aangepast en uitgebreid met nieuwe informatie voor 2026, zoals enkele nieuwe aanbevolen Linux varianten en essentiële installatietips die een hoop problemen kunnen voorkomen (zie nieuw in de inhoudsopgave)
Vanaf 13 oktober 2026 krijgt Windows 10 definitief geen gratis updates meer. Nadat de termijn door Microsoft met één jaar is verlengd (als je je tenminste inschrijft voor de uitgebreide beveiligingsupdates) valt over minder dan tien maanden echt het doek voor Windows 10. Lees meer … (pop-up)
Deze legging heb ik uitgevonden om jou beter te leren omgaan met de tarotkaarten en om je te laten zien hoe je de verbindingen tussen de kaarten kunt herkennen.
Dit is eenvoudig, omdat de posities simpel zijn. Met de juiste kaartposities kun je deze legging ook gebruiken wanneer je alleen de grote arcana, de kleine arcana of de hofkaarten neerlegt.
Oefening baart kunst: dus eerst normaal, en daarna de kunstjes. (Volgens mij lijd ik aan een denktourrit.)
Mensen leggen zichzelf om een paar diepgewortelde redenen beperkingen op — meestal niet bewust, en vaak ooit nuttig geweest. Lees verder
Blue Monday is de naam voor een dag die wordt gezien als de meest depressieve dag van het jaar. Die valt meestal op de derde maandag van januari.
Het idee komt van een (omstreden) formule die rekening hield met dingen zoals:
– weinig daglicht ☁️
– koud en slecht weer
– goede voornemens die mislukken
– geldzorgen na de feestdagen
– lange tijd tot de volgende vakantie
Lees verder
Er was eens, diep verscholen in een golvend woud waar het groen in duizend tinten met elkaar fluisterde, een klein maar bijzonder wezen dat InkiePinkie heette. InkiePinkie was een vliegend sprookjesfiguur, niet groter dan een dennenappel, met doorschijnende vleugels die glansden alsof ze van ochtenddauw waren gemaakt. Wanneer hij door het bos zweefde, leek het alsof de lucht zelf even moest glimlachen.
Op een zachte middag, toen het zonlicht als gouden linten tussen de bladeren viel, vloog InkiePinkie laag over de bosgrond. Hij hield ervan om dicht bij het mos te blijven, want daar hoorde hij de verhalen van de aarde. Plotseling zag hij iets ongewoons tussen het groen: rechthoekige vormen, half bedekt door varens en klimop, alsof het bos ze voorzichtig had willen verbergen. Lees verder
Je kan de inhoud van deze pagina niet kopiëren