Dan wil ik van alles doen, maar dat gaat nog niet. Het duurt wel een half jaar tot een jaar voordat je weer de oude bent. Mentaal is het ook een proces. Nooit geweten en nooit kunnen bedenken dat het je mentaal zoveel doet. Want het idee en de gedachten om er ineens niet meer te zijn, is een rare gewaarwording.
Lees verder
Patrick Cowley – CD 12 By 12 heb ik nu op mijn oren. De 12-inches, en dan ook nog aan elkaar geplakt, dus het loopt lekker door. Vroeger, toen ik volop aan het dj’en was en zelfs werkte voor een mobiele disco die je kon inhuren (met mij erbij natuurlijk), was hij (Patrick Cowley) een best belangrijke influencer, zoals dat tegenwoordig heet. Zijn muziek bepaalde voor mij veel achter de draaitafels. Ik combineerde hem vaak met Yazoo – Don’t Go en Situation.
Als ik een leuke foto vind, van toen, dan deel ik die wel. Ik kom er nu ook achter dat ik vroeger veel meer foto’s had moeten maken, maar ja… Binnenkort maar eens in de dozen duiken. Lees verder
‘Dat verstoppertje spelen kost me te veel energie’
Coach Christian Dobrick van St. Pauli onder 19 is dinsdag uit de kast gekomen als homoseksueel. De trainer heeft in interviews bij Stern en RTL kritiek geuit op de voetbalwereld voor het gebrek aan steun voor homoseksuele voetballers. Lees meer … (pop-up)
Het gaat elke dag een beetje beter, met af en toe een terugval. Die terugval zit hem vooral in erg moe zijn door weinig slaap, waardoor ik gevoeliger ben voor situaties en omstandigheden. Autisme helpt dan ook niet echt, omdat overprikkeling dan snel optreedt. Zolang ik het rustig houd en me nergens druk om maak, gaat het uitstekend.
Op mijn gemak heb ik de pillen voor de komende twee weken klaargelegd, en vandaag heb ik de eerste dag genomen. Lees verder
Op dit nummer liep ik mijn eerste catwalk, vergeet ik nooit meer, wat was dat spannend.
Tnx Jimmy Law.
Two Of Us – Blue Night Shadow (Formel Eins 1985)
Het klokje van haar polshorloge heb ik nog steeds; helaas is het bandje door de jaren heen vergaan. En alles op de foto fascineert me weer: de petroleumkachel die ’s winters op mijn kamer stond. Die schoentjes van ons allebei, vooral die van mijn moeder met dat hele kleine hakje, en dan de broek met bloemen—geweldig. Waar we op zitten weet ik ook nog: een soort plastic stoel met een zitkussen, waar mijn moeder van alles onder en tussen stopte. Leesbladen, zelfs kleingeld, en ook andere soorten rommel die uit je zak kunnen vallen. Lees verder